چاپ
در عین حال ترکیبی از بسیاری از نیروهای چپ و راست، اپوزسیون برانداز، مارکسیست های اپورتونیست، جمهوری خواهان سکولار و حتی لایه های متعادلی از سلطنت طلبان نیز در ظاهر، خود را همنوا با جنبش سبز ملت ایران تصور می کنند، دستبند سبز به دست دارند و با علامت "وی" به نشانه پیروزی سبزها، عکس یادگاری می گیرند. این تشتت سیاسی در میان مخالفان جمهوری اسلامی البته مسبوق به سابقه است. در طی سی سال این جماعت همواره در آرزوی براندازی نظام، هر جنبشی را درون ایران به نفع خود تفسیر کرده اند و از هر حرکت مردمی چه در شکل دانشجویی 18 تیر و چه در اعتراضات حاشیه نشین های ورامین و اسلامشهر، پای خود و طبقه ای که مدعی نمایندگی آن هستند را به میان آوردند.
جنبش سبز البته با این گروه بیگانه است؛ دغدغه های آنان از جنس یک نوستالژی دور از وطن است و به خاطر همین دوری نه مردم ایران را می شناسد و نه در دلمشغولی های آنان شریک هستند. هر عمل و عکس العملی از جانب اینان پای حزب و گروهشان است و وقتی از طرف جنبش سبز بیانیه می دهند و دستورالعمل صادر می کنند تنها به دنبال اثبات وجود خودشان در بی عملگی سیاسی خود هستند. در عین حال اما اصلاح طلبانی که این روزها با نارضایتی سیاسی در خارج از مرزها زندگی می کنند هرچند به تفاسیر ملت ایران و خواسته ها و نخواسته های آن بیشتر از گروه قبل نزدیک هستند اما این طیف هم برای آنکه از جانب ملت ایران بیانیه صادر کنند و به فلان سفارتخانه و بهمان وزیر و وکیل و نماینده مجلس نامه فدایت شوم بنویسند باید قبل از هر چیز برادری خودشان را اثبات کرده باشند. باید در دل تمام اعتراضات خیابانی پیش و پس از انتخابات حرف و حدیثی از خود به جای گذاشته باشند، باید از حداقلی هماهنگی با رهبران جنبش سبز، موسوی و خاتمی و کروبی برخوردار باشند. آنهایی که امروز در خیابان گاز اشک آور می خورند و دیروزها و روزهای گذشته به دنبال پس گرفتن رای خود بودند، خاک خیابان خوردهاند تا با جدال و گریز از رای خود پاسداری کنند.
برای این جماعت کسی کارت تبریک نمی فرستد، دعوتنامه فلان سفارتخانه را ندارند و در مهمانی های شبانه دستبند سبز به دست نکرده اند. بلی، خیلی راحت است در حالی که در و دیوار برایتان بشکن می زند در یک کشور خارجی و فستیوال هنری و غیرهنری، شال سبز به سر کنید و علامت پیروزی جنبش سبز را نشان بدهید. دستتان درد نکند، لطف دارید؛ اما معذرت می خواهم، چه کسی به شما اجازه داده است آفای مخملباف، به نمایندگی از هزاران انسانی که در خیابان های ایران "یا حسین، میرحسین" میگویند وزیر امور خارجه خودخوانده جنبش سبز شوید و از آمریکایی ها یا هر کشور دیگری معذرت خواهی کنید؟ اصلاً مگر مسئله امروزین جنبش سبز ملت ایران معذرت خواهی از آمریکا و انکلیس است؟ مگر اینکه علیرضا نوری زاده – با تمام احترامی که به عنوان یک خبرنگار برای ایشان قائل هستم – متن لوح تقدیری آماده کند و در انگلستان 10 نفر فعال جنبش سبز پیدا کنند تا به نماینده سفارت آمریکا، تاسف جنبش را از آزرده شدن خاطر آمریکایی ها به علت حادثه 13 آبان و تسخیر سفارت ابراز نمایند، افتخاری دارد که به نام جنبش سبز تمام شود و حیثیت و اعتبار آن را پای دغدغه ها و مسائلی که فرعی و انحرافی هستند هزینه نماید؟ نامه شما به اوباما اما به نام مردم ایران با کدام کارت سبز رهبران جنبش سبز بوده است؟
اینکه عین دیکتاتوری است تمایلات و خواسته های شخصی تان را به نام یک ملت رقم بزنید. نمی بینید که رهبران جنبش سبز مردم ایران، همانها که در خیابان، مردم به درخواست آنها حضور دارند و "زنده باد و پاینده باد" به نام آنها می گویند چقدر در بیانیه ها و صحبتهایشان از دغدغههای ظاهری و شخصی شما به دور هستند؟ آنچه که شما میکنید اگر شخصی هم باشد از هول حلیم در دیگ افتادن است، چه برسد به اینکه فرصت طلبانه به نام یک جنبش رقم می خورد. این افراطی گری بی ملاحظه به چه معنی است؟ بهتر نیست همان 6 ماهی را که در اول انقلاب به دنبال سیاست بودید برای خودتان کافی بدانید و مثل تمام نزدیک به سی سال بعد که در هنر و سینما صرف کردید به دنبال همین دغدغه های فرهنگی تان بروید. می دانید آقای مخملباف، شما آن روزها هم افراطی بودید. آن وقت که قصد داشتید نارنجک به خود ببندید و همراه داریوش مهرجویی که فیلمش را نمی پسندیدید روانه جهان دیگر شوید تا امروز که دغدغه هایتان 180 درجه تغییر کرده است، هنوز هم افراط می کنید و متاسفانه دیگر این جوانی نیست که بهانه آن را بیاورد. جنبش سبز از تمام تلاش شما و خانواده تان در تصویرگری وقایع انتخاباتی و تلاشی که برای شناساندن سبزی مردم میهنمان در خارج از کشور دارید، حتمن ممنون و سپاسگذار است. اما فراموش نکنید کسی حکم وزارت خارجه سبزها را به شما نداده است که از طرف آنها بیانیه و نامه بدهید.
فیس بوک
بالاترین
دنباله
خبر خوان (آر-اس-اس)