راهپیمایی باشکوه ۱۳ آبان، تجلی بلوغ جنبش سبز

 نسلی که بلوغ خود را در  بزرگترین راهپیمائی سکوت به رخ دنیا کشید، نمی‌‌تواند گروگان گیری را حتا در آن بستر تاریخی‌ خاص تحسین و تجلیل کند.بی‌ شک ظلم ستیزی و پیکار با استکبار و استبداد ،آرمانی‌  که دانشجویان را در سیزده آبان پنجاه و هشت بر آن داشت که به اشغال سفارت آمریکا و گروگانگیری دست بزنند،انگیزه و آرمان دانشجویان و جوان سبز نیز هست.اما در حالی‌ که دانشجویان سال ۵۸ از دیوار سفارت بالا رفتند و کارمندان سفارت را به گروگان گرفتند و هیمنه و جبروت پوشالی آمریکا را به سخره گرفتند، دانشجویان سبز دعوت گروگان‌گیران ملت و آرایشان را می‌پذیرند با دعوت رسمی‌ به محضر رهبر می‌‌روند و تقدس  او را به چالش می‌‌کشند

این روزها در خبر‌ها می‌‌خوانیم دانش آموزان ما به جای مرگ بر ... گفتن در انتخابات شورای دانش آموزی به میرحسین موسوی رای می‌‌دهند.  دانش آموزانی که سال پنجاه و هفت در دانشگاه تهران تظاهرات ضد رژیم شاهنشاهی به راه انداختند، والدین همین دانش آموزان هستند که امروز به زیباترین شکلی‌ اعتراض خود را به خیانتی که به آرمان دیروز پدرانشان و آرا امروزشان روا داشته شده به نمایش می‌‌گذارند

بله پس از سی‌ سال امروز بلوغ فکری و سیاسی شکل اعتراضات مردمی را به طاغوت تغییر داده است. ما همچنان در جستجوی آزادی هستیم اما می‌‌دانیم آزادی ما با اسارت زندان بانان حاصل نمی‌‌شود. ما همچنان در پی استقلال هستیم اما برای به دست آوردن استقلال و عزّت ملی‌ نه شاخ و شانه می‌‌کشیم برای بیگانگان و آنها را پشه می‌‌نامیم  و نه کوتاه آمدن‌ها و باج دهی‌‌های دولت بی‌ لیاقت را در پشت پرده روابط خارجی‌ تاب می‌‌آوریم.ما همچنان جمهوری اسلامی می‌‌خواهیم نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر و با حقی‌ مساوی برای هر دو بخش این ترکیب! ما ایمان داریم که پیروز خواهیم شد اما پیروزی ما ،نصرتی است که با شکست هیچ کس همراه نیست

حالا که دانشجویان و دانش آموزان ما مدنی‌ترین شکل اعتراض را  با درایتی بی‌ نظیر به نمایش می‌‌گذارند، نوبت من و توست که ما هم  بار دیگر  این فرصت را برای اعتراض به تقلب، دروغ و ستم طاغوت مغتنم بشمریم.ما نشان خواهیم داد که دیگرما همه نه پیرو بلکه خود رهبریم . ما این بار نه مرگ بر آمریکا فریاد می‌‌کنیم نه حتا روسیه و چین. ما فریاد خواهیم زد مرگ بر دروغ ، مرگ بر ستم، مرگ بر مرگ خواهی‌!

فردا یادمان باشد بخشی از دانشجویانی  که حرکت سیزده آبان پنجاه و هشت را رقم زده اند ، چون بار دیگر و این  بار البته در شکلی‌ آراسته تر بر سر آرمان خویش ایستاده اند، در زندان کودتا چیان به سر می‌‌برند.فردا از آنان  هم یاد خواهیم کرد که ما همه از یک گلوی پر ترانه زده شده ایم ما هم آوازان یک ترانه مشترکیم


ما همه از يك قبيله ي بي چتريم
 فقط لهجه هايمان ، ما را به غربت جاده ها برده است
...
اي بغض پراكنده در غربت اين همه گلوي تر
...
 كسي بايد امشب آواز بخواند
كسي بايد امشب
با غربت جاده ها و لهجه ها
به قبيله ي بي چتر برگردد
ما همه از
يك گلوي پر از ترانه رها شده ايم
فقط سكوت هايمان ، ما را به غربت چشم ها برده است
كسي بايد امشب
نخستين ترانه را به ياد آورد* 
 
*هیوا مسیح