چاپ
علیزاده مینویسد: "پس از بازگشت از نیویورک و خداحافظی از دوستان، رکابزنی به سمت جنوب را ادامه دادیم. مسیری که میپیمودیم امتداد جاده شماره 29 بود و در هوایی ابری و همراه با باد رکاب میزدیم. آهوهای کنار جاده با پی بردن و اطمینان از امنیت شان، همپای ما پیش میآمدند و جست و خیزشان بسیار تماشایی بود.
آدمی در شگفت میشود وقتی که این عکس العمل را از این موجودات زیبا مشاهده میکند. آهوها با پی بردن به اینکه ما قصد آزارشان را نداریم و مسلح نیستیم و سرو صدای آزار دهندهای نیز از دوچرخه هایمان بر نمیخاست، با ما همراه شده و با جست و خیزی که به رقص میمانست، پابه پای ما پیش میرفتند، آنگاه چگونه است که برخی انسان نماها، همنوع خویش را که بدون سلاح و با اعلام قبلی برای راهپیمایی سکوت آمده است به گلوله می بندند و در خونش می غلطانند و ادعای اشرافیت مخلوقات را هم دارند؟
اشرف مخلوقات بودن فقط به راه رفتن بر روی دو پا نیست.
به هر روی، پس از خیس شدن در زیر بارانهای فصلی، عصر روز جمعه وارد شارلوت در ایالت کارولینای شمالی شدیم. ایالتی که حدود هزار ایرانی در کل آن ساکنند و چند نفر از این عزیزان در مقابل موزهی هنر برای استقبال آمده بودند، در حالی که کانالهای خبری فاکس و 24 نیز برای پوشش خبری حضور داشتند و گفتگویی انجام شد و روز سه شنبه نیز دیدار و گفتگو با مردم انجام خواهد شد."
فیس بوک
بالاترین
دنباله
خبر خوان (آر-اس-اس)