اذان نیمه شب کروبی

شهید مطهری، در (کتاب) داستان راستان آورده است که گویا در زمان معتصم عباسی، برخی سرداران نظامی در بغداد می‏گشتند و هرکاری که می‏خواستند انجام می‏دادند و حکومت عباسی هم کاری نداشت. تا جایی که کم‏کم دست به عرض و ناموس مردم دراز کردند. نیمه شبی مسلمانی می‏بیند که یکی از این سرداران دست زنی را گرفته و به زور با خود می‏برد. مرد جلو می‏رود و اعتراض می‏کند، ولی فایده نمی‏کند. زن التماس می‏کند، افاقه نمی‏کند و بالاخره آن سردار، زن بیچاره را به خانه‏ای می‏کشاند.

مرد مسلمان که می‏بیند کاری از دستش بر نمی‏آید بر بام خانه‏ای می‏رود و با صدای بلند اذان می‏گوید. با صدای الله‏اکبر او در نیمه شب، مردم به کوچه و خیابان می‏ریزند که چه شده است و او با فریاد ماوقع را می‏گوید. مردم نیز یورش می‏برند و زن بیچاره را از دست آن سردار خارج می‏کنند. این ماجرا باعث می‏شود که حکومت عباسی فکری برای دست‏درازی‏های نظامیان بکند.

چه قدر این مسلمان شبیه شیخ مهدی کروبی خودمان است که اذان نیمه شبش خواب‏ها را آشفته است. دین‏فروشان او را به ناسزا گرفته‏اند، که چرا خواب خوش‏مان را برآشفتی. مردمان، این بار بیدارند. چون این جا بغداد نیست و ایران است و بسیاری از مردم نیز از خواب برخاسته‏‏اند. این بار شاید بشود برای این تعدی‏ها کاری کرد.

منبع: وبلاگ هادی بیات